......~~~~~~~~~~~~~~~~~

Οι ’Ελληνες… δέχονται όλους τους αδικημένους ξένους και όλους τους εξωρισμένους από την πατρίδα των δι’ αιτίαν της Ελευθερίας». Ρήσεις του Ρήγα Βελεστινλή

Σελίδα για τον ανυπεράσπιστο σήμερα πολίτη από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας.

Σελίδα για τον ανυπεράσπιστο σήμερα πολίτη από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας.
.....Σελίδα για τον ανυπεράσπιστο πολίτη από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας....Γιατί εκτός από υποχρεώσεις έχει και δικαιώματα....

~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη............. Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]

~~

~~
..............................................................................Ματιές στις ειδήσεις από τον κόσμο.....

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Το "Σαμποτάζ του Έβρου" ή το "Σαμποτάζ της ...ζάχαρης"!

Το "Σαμποτάζ του Έβρου" ή το "Σαμποτάζ της ...ζάχαρης"!

ΣΤΙΣ 11 Ιουνίου 1965: Ο κατοπινός δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος στέλνει επιστολή στον Τύπο σχετικά με δολιοφθορά που δήθεν πραγματοποιήθηκε σε στρατιωτικά οχήματα στην 164η Μονάδα Πεδινού Πυροβολικού, της οποίας ήταν διοικητής. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γ. Παπανδρέου δεν πήρε μέτρα κατά του Παπαδόπουλου, παρότι είχε αποδειχθεί πως ο ίδιος υπήρξε υπεύθυνος του σαμποτάζ και όχι οι στρατιώτες Δημήτρης Μπέκιος και Κώστας Ματάτης, οι οποίοι μετά από φριχτά βασανιστήρια είχαν «ομολογήσει» ότι υποκινήθηκαν από το ΚΚΕ.
Είναι πολύ ενδιαφέρον το ιστορικό της υπόθεσης αυτής όπως το καταγράφει ο δημοσιογράφος και ερευνητής ιστορικών γεγονότων Σπύρος Κουζινόπουλος:

~~~~~~~~~~~

Σαμποτάζ Έβρου: 
Η μεγαλύτερη στα χρονικά σκευωρία
Συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από τη μεγαλύτερη στα χρονικά σκευωρία από συστάσεως Ελληνικού κράτους, το περιβόητο «Σαμποτάζ του Έβρου», που στήθηκε τον Ιούνιο του 1965, με οργανωτή έναν νοσηρό εγκέφαλο, τον επικεφαλής των πραξικοπηματιών της χούντας που από τότε συνωμοτούσαν για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.
Στόχος αυτής της προβοκάτσιας, ήταν να συγκαλύψει αλλά και να δικαιολογήσει τις συνωμοτικές κινήσεις των επίδοξων πραξικοπηματιών, ωθώντας τη χώρα σε επιδείνωση της κουμουνιστοφοβίας ως ψυχολογικό μέσον επιβολής πολιτικής αστάθειας και κρίσης.

Η άθλια προβοκάτσια
> Το έναυσμα για εκείνη την άθλια σκευωρία, έδωσε ο τότε αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος με την από 8 Ιουνίου του 1965 αναφορά του προς το 2ο Ε.Γ. του Γ΄ Σ.Σ. και το 2ο Ε.Γ. του ΓΕΣ, ανακάλυπτε «κομουνιστική δολιοφθορά και διείσδυση εις Ενόπλους Δυνάμεις». Σύμφωνα δε με αυτή ισχυριζόταν ότι είχε εντοπίσει δολιοφθορά σε οχήματα μονάδας πυροβολικού όπου οι δράστες απέβλεπαν ακόμα και στη δολοφονία του.
Η αποκάλυψη της σκευωρίας αυτής, σχετικά σε σύντομο χρονικό διάστημα, δεν φανέρωσε μόνο τη σατανικότητα του συνωμότη που ασκώντας, για ίδιο όφελος, βάναυσα μεσαιωνικά μέσα εκμαίευσε ομολογίες σε βάρος αθώων στρατευμένων νέων, που του εμπιστεύθηκε η Ελληνική Πολιτεία, όσο περισσότερο την ανικανότητα της άμεσης αντιμετώπισης του από την τότε Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία της χώρας.
Πρέπει να πούμε ότι ήδη είχε ξεσπάσει η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και στις 7 Ιουνίου εμπλεκόμενοι σ΄ αυτήν παραπέμπονταν σε δίκη, παράλληλα μ΄ εκείνους στο "Σχέδιο Περικλής". Γεγονός που προκάλεσε παράλυση της Βουλής και νέα κρίση στην κυβέρνηση.

Αφορμή για να στηθεί από τον Γ.Παπαδόπουλο η άθλια προβοκάτσια, ήταν ένα πραγματικό γεγονός: Σε μία μετακίνηση φάλαγγας 24 περίπου στρατιωτικών οχημάτων τζαίημς από την 117 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού πού έδρευε στην Ορεστιάδα προς το Κιλκίς, 19 εξ αυτών υπέστησαν καθ΄ οδό βλάβες με συνέπεια να ακινητοποιηθούν. Φυσικό επόμενο, σε μια τέτοια απογοητευτική εικόνα επιχειρησιακής κατάστασης των οχημάτων, σαφώς ένεκα πλημμελούς συντήρησής τους, ήταν να διαταχθεί έρευνα απ΄ όλα τα προϊστάμενα κλιμάκια, ενώ ο διοικητής τής XII Μεραρχίας, υποστράτηγος Μανέτας, απέστειλε αυστηρή επίπληξη στον διοικητή της, καλώντας τον «όπως έπανεύρη την όρθήν θέσιν του ώς προς τήν συντήρησιν τών οχημάτων τά όποια εμπιστεύεται είς αυτόν ή Πατρίς». Απολογούμενος, ό τελευταίος ανέφερε ως δικαιολογία κυρίως την εντατική χρησιμοποίηση των φορτηγών σε έργα του οδικού δικτύου τής περιοχής Έβρου, ενώ υπαινίχθηκε και ενδεχομένη ύπαρξη «δολιοφθοράς», την οποία θα διερευνούσε. Όλα αυτά θα παρέμεναν πιθανότατα μια άγνωστη και ασήμαντη λεπτομέρεια τής ανιαρής στρατιωτικής ρουτίνας, εάν διοικητής τής 117 ΜΠΠ δεν ήταν ένας αντισυνταγματάρχης πού λεγόταν Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Ο «αγανακτισμένος» φαντάρος
> Προκειμένου να στηρίξει τον ανυπόστατο ισχυρισμό του περί δολιοφθοράς στην 117 ΜΠΠ, ο Παπαδόπουλος είχε κινητοποιήσει το Α2 τής μονάδας, του οποίου ό αξιωματικός πληροφοριών (ανθυπολοχαγός Ευάγγελος Καρλιαύτης) ανέθεσε σε έναν στρατιώτη «εμπιστοσύνης», τον τεχνίτη οχημάτων Ελευθέριο Ψήνα, να προσεγγίσει διάφορους συναδέλφους του, παριστάνοντας τον αγανακτισμένο από τα καψόνια φαντάρο, και να τους προτείνει δολιοφθορές στα αυτοκίνητα τής μονάδας ως αντίδραση κατά τής αυστηρής διοίκησης. Με τα πολλά, ό Ψήνας έπεισε τον στρατιώτη Κ. Ματάτη, τό βράδυ τής 5 “Ιουνίου 1965, την ώρα πού είχαν σκοπιά, να του δείξει πώς μπορεί να βραχυκυκλωθεί το σύστημα πέδησης ενός αυτοκινήτου «Ρέο» (Μ32) και τη στιγμή εκείνη οι ειδοποιημένοι αξιωματικοί πού παραφύλαγαν, τον αιφνιδίασαν και τον συνέλαβαν.
Ό Κώστας Ματάτης διέθετε το κατάλληλο προφίλ για να αποτελέσει στόχο. Παιδί αριστερών γονέων πού χάθηκαν στον “Εμφύλιο, είχε μεγαλώσει στο Παπάφειο Οικοτροφείο, και στη συνέχεια σπούδασε στην τεχνική σχολή «Ευκλείδης», άπ΄ όπου γνώριζε και τον Γιάννη Στεφανίδη, στέλεχος τής Νεολαίας Λαμπράκη και πρόεδρο του Συλλόγου Σπουδαστών του «Ευκλείδη».
Την επόμενη, συνελήφθη και ό Δημήτρης Μπέκιος (αν και «έθνικόφρων» και μάλιστα παιδί χωροφύλακα πού «είχε πολεμήσει τους κουκουέδες στο Γράμμο και στο Βίτσι»), ό όποιος είχε καταστρέψει έναν αυτόματο διακόπτη, στην απλοϊκή προσπάθεια του να απαντήσει στον λοχαγό του «πώς χαλάνε».
Ταυτόχρονα συνελήφθησαν και άλλοι τρεις στρατιώτες, των οποίων τα αυτοκίνητα είχαν παρουσιάσει μικροβλάβες.

Τριήμερο βασανιστηρίων
> Επακολούθησε ένα τριήμερο «εντατικών» ανακρίσεων (με γρονθοκοπήματα, κλωτσιές, στέρηση νερού, κρέμασμα από δοκάρι τής οροφής, βούλιαγμα στο φρεάτιο του βόθρου κτλ.), στις όποιες συμμετείχε δίνοντας εντολές και ό ίδιος ό Παπαδόπουλος. Πρώτος έσπασε ό Μπέκιος, υπογράφοντας ό,τι του έβαλαν μπροστά του, και ακολούθησε ό Ματάτης. Συνοψίζει αργότερα ό ίδιος ό Μπέκιος: «Υπέγραψα, γιατί κατάλαβα ότι αυτοί ήταν διατεθειμένοι να σκηνοθετήσουν ακόμα και την αυτοκτονία μου. Μόλις είδα τον Ματατη πρησμένο και γεμάτο αίματα, του είπα: «Κώστα υπόγραψε και συ, να τελειώσουν τα βάσανα μας»»…« Πάνω σε αυτές τις μικροζημιές στήριξαν την κατηγορία ότι μάς είχαν βάλει οι κομμουνιστές να κάψουμε και να προκαλέσουμε ζημιές στα αυτοκίνητα. Πετύχαινε έτσι ό Παπαδόπουλος με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: πρώτον να συγκαλύψει τις βλάβες στα αυτοκίνητα και να τις φορτώσει στις πλάτες μας. Και δεύτερον να ξεσηκώσει την Ελλάδα με τον κομμουνιστικό κίνδυνο».

Η … «κομμουνιστική δολιοφθορά»
> Στίς 11 Ιουνίου 1965, ό Παπαδόπουλος προώθησε ιεραρχικά το πόρισμα τής προανάκρισης «άφορώσης επισημανθείσας δολιοφθοράς επί των οχημάτων τής Μοίρας», στο όποιο ισχυριζόταν ότι ανακάλυψε «οργανωμένη κομμουνιστική δολιοφθορά» και «κατασκοπεία» με «εύρύτατον δίκτυον συνενόχων», στρατιωτών και πολιτών, των οποίων πρότεινε τη σύλληψη, καλώντας σέ συναγερμό τις υπηρεσίες στρατιωτικής και εθνικής ασφαλείας «προς πλήρη εντοπισμό και έξουδετέρωσιν» τής επαναστατικής συνωμοσίας. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει ότι οι κατηγορούμενοι στρατιώτες «έλαβον έντολήν όπως φονεύσουν διά φονικού οργάνου τον διοικητή τής 117 Μοίρας», δηλαδή τον ίδιο.
Στο μεταξύ ό αντιστράτηγος Τσολάκας, καθ” ύλην αρμόδιος ως διοικητής του προϊσταμένου Γ Σώματος Στρατού, διέτασσε την έναρξη τακτικής ανάκρισης, παραγγέλλοντας και τη σύλληψη των ατόμων πού αναφέρονταν στο πόρισμα Παπαδόπουλου. Ό υφυπουργός “Εθνικής Αμύνης Μ. Παπακωνσταντίνου (ό υπουργός Π. Γαρουφαλιάς απουσίαζε στη Ρώμη), συνοδευμένος από τον αρχηγό του ΓΕΣ αντιστράτηγο Γεννηματά, έσπευδαν στην οικία του πρωθυπουργού λίγο μετά τά μεσάνυκτα τής 11 προς 12 Ιουνίου, προκειμένου να τον ενημερώσουν σχετικά και στη συνέχεια δίνονταν εντολές στην Αστυνομία και τη Χωροφυλακή να εκτελέσουν την παραγγελία του Τσολάκα.

Συλλήψεις
> Κατόπιν αυτού, την ίδια νύκτα και το επόμενο πρωί συνελήφθησαν στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών (στο Μπραχάμι και στο Λουτράκι) τρεις πολίτες: ό Γεώργιος Μπέκιος (αδελφός του στρατιώτη), ό Παντελής Μπουγιούκας και ό Δημήτριος Γαλακτίδης (γονείς υπηρετούντων στρατιωτών). Ακολούθησαν τό επόμενο 48ωρο, άλλες εννέα συλλήψεις: τριών στρατιωτών, του Πανταζή Ντεράκη (συνυπηρετοΰντος μέ τους Μπέκιο καί Ματατη στην 117 ΜΠΠ) και των Αλέξανδρου Γαλακτίδη και Νικόλαου Μπουγιούκα (πού υπηρετούσαν στην 180 Μοίρα Κατευθυνόμενων Βλημάτων ΧΩΚ), τριών ιδιωτών στη θεσσαλονίκη, του Βασίλειου Βαλσαμάκη (εμποροϋπάλληλου) καί τών προαναφερθέντων Ι. Στεφανίδη καί Π. Κωνσταντινίδη (προέδρου και Γ. Γ. αντίστοιχα τοΰ Συλλόγου Σπουδαστών του «Ευκλείδη») καί άλλων τριών ιδιωτών στην Ορεστιάδα, των Δημητρίου Μποζαντζίδη, Σωτηρίου Μποζαντζίδη καί Χρήστου Ζαβαλιάρη.
Οι δύο συνδικαλιστές του «Ευκλείδη» κατηγορούνταν ως καθοδηγητές του Ματατη, ό Βαλσαμάκης ώς «μυητής» του στον κομμουνισμό, ό Μπουγιούκας ως σύνδεσμος και ο Γαλακτίδης ως διαβιβαστής των εντολών του ΚΚΕ για σαμποτάζ μέσω συστημένων επιστολών, τις όποιες ελάμβαναν και προωθούσαν στο στρατόπεδο οι τρεις κάτοικοι τής “Ορεστιάδας, οι δε λοιποί ως συνεργοί.

Ήθελαν να ανοίξει ο δρόμος 
στη χούντα των Συνταγματαρχών
> Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο Μπέκιος να καταδικαστεί σε ποινή 4ετούς φυλάκισης, γιά φθορές καί ό Ματάτης σέ ποινή 15ετούς κάθειρξης, για φθορές και για εγκατάλειψη θέσης σκοπού. Ή τελευταία πράξη του δράματος των δύο στρατιωτών τής 117 ΜΠΠ παίχθηκε στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών τον Μάρτιο του 1966, όπου μειώθηκαν οι ποινές του μεν Ματατη σε έξι ετών φυλάκιση, του δε Μπέκιου σε δύο. Ή δεύτερη αυτή δίκη διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών και ό συνήγορος του Μπέκιου Π. Κατσικόπουλος (βουλευτής τής ΕΚ, συνήγορος και στη δίκη «ΑΣΠΙΔΑ»), δήλωσε προς το δικαστήριο: «Κύριοι, διεπίστωσα από την ακροαματική διαδικασία ότι ή υπόθεση είναι να καταδικασθούν οπωσδήποτε αυτοί οι άνθρωποι. Δεν έχω να πω τίποτε άλλο. Καταδικάστε τους». Σημειώτεον ότι στη δίκη δόθηκε ελάχιστη δημοσιότητα, ακόμη και από τον τύπο τής αντιπολίτευσης.

Πηγές:
- «Άκρως Απόρρητη» Αναφορά Γ. Παπαδόπουλου 8-6-1965.
- Πόρισμα ανακριτού λοχαγού Ν. Νικολαΐδη.
- Δ. Παραλίκας "Συνωμοσίες ΙΔΕΑ και ΑΣΠΙΔΑ 1944-1974" σελ.158-166.
- Εφημερίδα Ακρόπολις φ.11-8-75 (Αφηγήσεις ενοχοποιηθέντων)
- Εφημερίδα Καθημερινή φ.11-8-75 (Αφηγήσεις ενοχοποιηθέντων)
- Β. Ραφαηλίδης "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974" σελ.397-398.
- Εφημεριδα τα Νεα: Η στρατιωτική δικτακορια 1967-1974
- Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, «Το ‘σαμποτάζ’ του Έβρου χωρίς ζάχαρη: Μια απόπειρα αναψηλάφησης», Αρχειοτάξιο, Αθήνα 2010, τεύχος 12, σ.132-160.
- Γιάννης Νικολόπουλος, «Ο Νάσερ της χούντας ήταν ασβός», εφημερίδα το Βήμα, φ. 19-4-2008
- Κώστας Παπαϊωάννου: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει- Μια πολιτική ανασκο(λό)πηση της Ιστορίας (1944- 2007)», Αθήνα 208, εκδόσεις Καστανιώτη

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Ο ελληνικός λαός λοιπόν φορτώνεται με επιπλέον χρέη 350 εκατομμύρια ευρώ...


Ο ΔΟΛ σώθηκε, ο Μπόμπολας βγαίνει στο σφυρί, τα δάνεια τους μηδενίζονται! // Ο ελληνικός λαός λοιπόν φορτώνεται με επιπλέον χρέη 350 εκατομμύρια ευρώ...


Ο Βαγγέλης Μαρινάκης λοιπόν κέρδισε το στέμμα του ΔΟΛ προσφέροντας στις πιστώτριες τράπεζες το μεγαλύτερο τίμημα, συνολικά 22,8 εκατ. ευρώ. Χαμός από δημοσιεύματα παντού για το νέο ισχυρό άνδρα των ΜΜΕ. Στα ρεπορτάζ φέρεται ικανοποιημένη η Νέα Δημοκρατία και δυσαρεστημένος ο ΣΥΡΙΖΑ επειδή ο δικός τους “εκλεκτός” Ιβάν Σαββίδης πρόσφερε στη δημοπρασία των τραπεζών μόλις 11 εκατ. ευρώ. Κι αμέσως μόλις κάθισε ο κουρνιαχτός της σημαντικής αυτής είδησης, έσκασε η δεύτερη. Οι τράπεζες κατήγγειλαν τα δάνεια του “Πήγασου” του Φώτη Μπόμπολα. Κι αυτό το συγκρότημα ακολουθεί τη διαδικασία αλά ΔΟΛ, ήτοι ειδικός εκκαθαριστής και θα βγει στο σφυρί προς πώληση.
Η πραγματική είδηση στην αλλαγή φρουράς της διαπολοκής ωστόσο είναι άλλη. Ο ελληνικός λαός φορτώνεται με τις ευλογίες των δανειστών και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ άλλα 350 και πλέον εκατομμύρια ευρώ στη ράχη του! Γιατί τόσο ο ΔΟΛ σήμερα, όσο και ο Πήγασος αύριο παραδίδονται στους “επενδυτές” λευκοί και αθώοι με μηδενικά χρέη. Και χωρίς καμία απολύτως υποχρέωση προς τους εργαζόμενους τους! Χρέη λοιπόν του ομίλου ΔΟΛ σύνολο
190 εκατ. ευρώ! Χώρια τα χρέη σε προμηθευτές και ασφαλιστικά ταμεία που αναλαμβάνει ο νέος ιδιοκτήτης. Χρέη του “Πήγασου” του Μπόμπολα προς τράπεζες σύνολο 161 εκατ. ευρώ. Χώρια τα χρέη προς ασφαλιστικά ταμεία και δημόσιο που επίσης θα αναλάβει ο νέος αγοραστής, αν υπάρξει. Οι τράπεζες σκότωσαν στη δημοπρασία και τα ακίνητα του ΔΟΛ προς 3,7 εκατ. ευρώ που έδωσε η Alpha.
Ο ελληνικός λαός λοιπόν φορτώνεται με επιπλέον χρέη 350 εκατομμύρια ευρώ, που προστίθενται στα χρέη των άλλων πτωχευμένων εταιρειών, κρατικών και μη, που ξεπουλιούνται όσο-όσο στην αγορά της ανάπτυξης των μνημονίων. Χρέη που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός.
Οι δε εργαζόμενοι σε ΔΟΛ, Πήγασο και Mega περιμένουν φοβισμένοι και τρομοκρατημένοι τις αποφάσεις των νέων αφεντικών τους. Χάνουν τις αποζημιώσεις τους και θα παρακαλάνε για έναν νέο μειωμένο μισθό στα μαγαζιά τους που μέχρι σήμερα συνέχιζαν να προσφέρουν δουλειά χωρίς ούτε ένα ευρώ.
Τα πολιτικά κόμματα της Ν.Δ και του ΣΥΡΙΖΑ ευτυχισμένα και τα δυο μπορούν να συνεχίσουν να καυγαδίζουν στην αυλή της διαπλοκής για το ποιο από τα δυο έχει τους καλύτερους “επενδυτές” στα media.
Η διαπλοκή αλλάζει σελίδα με την έξοδο των Ψυχάρη-Μπόμπολα από τα ΜΜΕ και την είσοδο των Σαββίδη-Μαρινάκη και τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ελληνικός λαός και οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Η συγκινητική ιστορία ενός άνεργου Πατέρα στην Σύρο: Με βλέπουν σαν εγκληματία…

 ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ & ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 

Ο Νίκος θέλησε με του Cyclades24.gr(*) να κάνει γνωστό στους Συριανούς, τους λόγους που βρέθηκε για 3 ημέρες πίσω από τα σίδερα…


Αρκετοί Έλληνες πολίτες έχουν οδηγηθεί τα τελευταία χρόνια στη φυλακή ή βρίσκονται αυτή τη στιγμή εκεί επειδή χρωστούν. Καθημερινά καταλήγουν πίσω από τα σίδερα, επειδή αδυνατούν να πληρώσουν τα πρόστιμα ή τις οφειλές τους σε Εφορία, Κοινωνική Ασφάλιση, διατροφές κλπ. 
Οι περισσότεροι που είναι έγκλειστοι στις φυλακές, είτε είναι άνεργοι είτε έχουν πενιχρά εισοδήματα με αποτέλεσμα να αδυνατούν να πληρώσουν έστω και δόσεις για τις οφειλές τους. 
Μία τέτοια περίπτωση είναι και ο Νίκος… Είναι ένας σεμνός βιοπαλαιστής, ευσυνείδητος, οικογενειάρχης και ταλαίπωρος λόγω της ιδιομορφίας της εργασίας του. Συχνό φαινόμενο τελευταία, να ψάχνεις για δουλειά… Ο Νίκος «αλωνίζει» μέρα νύχτα τη Σύρο για ένα πενιχρό, γλίσχρο μεροκάματο, αρχικά βγάζοντας λοταρίες και αν του δοθεί η ευκαιρία να δουλέψει για να βγάλει ένα μεροκάματο. 
Τα παιδικά χρόνια του Νίκου υπήρξαν δυστυχισμένα και πολύπαθα. Είχε πάρει… διαζύγιο με τα γράμματα, σε ηλικία 12 ετών, έπιασε δουλειά σ΄ ένα μανάβικο, για να μαζέψει λεφτά, χωρίς να το ξέρουν οι γονείς του. Πράγμα που αποδεικνύει ότι από μικρός είχε το μικρόβιο για δουλειά… 
Ο Νίκος είναι πατέρας ενός νεογέννητου μωρού, ο οποίος από το πουθενά βρέθηκε για λίγες ημέρες στις φυλακές της Χίου. Όπως μας ανέφερε, πήγε να ανανεώσει την Άδεια Εργασίας, για την δουλειά του και τελικά του φόρεσαν χειροπέδες και “αναχώρησε” για Χίο 
Γιατί όλα αυτά; Για μια παλιά παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας την οποία δεν είχε πληρώσει! Τα χρόνια πέρασαν και η κλήση των 350 ευρώ έγινε 750 ευρώ. Σύμφωνα με τον Νίκο, πριν από λίγες ημέρες επισκέφτηκε την αστυνομία, για να ανανεώσει την άδεια εργασίας του. Δύο ήταν οι εκδοχές για τον φίλο μας το Νίκο, ή να πληρώσει το πρόστιμο ή να πάει για λίγες ημέρες στη φυλακή. Αδυνατώντας να πληρώσει το χρέος του, αποφάσισε να εκτίσει την ολιγοήμερη ποινή φυλάκισης. 
Ο Νίκος πέρασε τρία… αξέχαστα βράδια στο κρατητήριο στην Σύρο, άλλο ένα βράδυ στο αστυνομικό τμήμα της Χίου και τρία βράδια στις φυλακές της Χίου, για το … βαρύτατο αδίκημα να αμελήσει να πληρώσει ένα χρέος ύψους 350 ευρώ, επειδή δεν είχε δίπλωμα οδήγησης! Με τις προσαυξήσεις το χρέος ανέβηκε στα 750 ευρώ, ωστόσο όπως δήλωσε δεν είχε να δώσει τα χρήματα, αλλά και να τα είχε θα προτιμούσε να τα έδινε για να καλύψεις τις ανάγκες του παιδιού του και της οικογένειας του. 
“Προτιμώ τα λεφτά να τα δώσω στο μωρό μου, να φάει και να πιει, απ’ ότι να τα δώσω σε αυτούς που μας τα στερούν. Ακόμα κι αν μπορούσα να τα βρω τα χρήματα, πράγμα δύσκολο, προτιμώ να τα έδινα στο παιδί μου να φάει”.
______
https://cyclades24.gr/2017/05/nikos-istoria-apisteuth-filaki-xreos/

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Τέσσερις νεκροί, μια τραυματίας από τη συντριβή ελικοπτέρου στο Σαραντάπορο Ελασσόνας

  ΕΙΔΗΣΕΙΣ  

Νεκροί ανασύρθηκαν οι τέσσερις από τους πέντε επιβαίνοντες του ελικοπτέρου του στρατού ξηράς, το οποίο κατ' έπεσε νωρίτερα στην περιοχή Σαρανταπόρου Ελασσόνας.
Ζωντανή ανασύρθηκε μια γυναίκα, η οποία μεταφέρθηκε στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και νοσηλεύεται εκτός κινδύνου.


Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση του ΓΕΕΘΑ, οι τέσσερις σοροί που ταυτοποιήθηκαν ανήκουν στον Υποστρατήγο Ιωάννη Τζανιδάκη, στον Συνταγματάρχη (ΤΘ) Θωμά Αδάμου, στον Ταγματάρχη (ΑΣ) Δημοσθένη Γούλα και στον Υπολοχαγο (ΑΣ) Κωνσταντίνο Χατζή.
Η γυναίκα που ανασύρθηκε ζωντανή είναι η Αρχιλοχίας (ΑΣ) Βασιλική Πλεξίδα.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΓΕΕΘΑ, Βασίλης Μπελετσιώτης, σε ενημέρωση που έκανε απέκλεισε το ενδεχόμενο να οφείλεται η πτώση σε ελλιπή συντήρηση, καθώς το ελικόπτερο ήταν συντηρημένο, ωστόσο ανέφερε ότι στην περιοχή υπήρχαν χαμηλές νεφώσεις και νοτιοανατολικός άνεμος με ριπές.
Από τις οκτώ παρά δέκα που χάθηκε το σήμα μέχρι περίπου στις δέκα είχαν κινητοποιηθεί στο πλαίσιο της επιχείρησης εντοπισμού επίγειες δυνάμεις του στρατού ξηράς και μαχητικά αεροπλάνα και ελικόπτερα. 
Ο συγκεκριμένος τύπος ελικοπτέρου είναι από τα παλιά των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ο Αρχηγός ΓΕΣ, Αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής μεταβαίνει στην περιοχή του ατυχήματος, ενώ η επιτροπή διερεύνησης έχει ήδη αναλάβει έργο στην περιοχή ατυχήματος.
Το ίχνος του ελικοπτέρου, τύπου Χιούι (UH-1H), χάθηκε το πρωί στις 07:50, ενώ πραγματοποιούσε προγραμματισμένη πτήση από τη Λάρισα στην Κοζάνη.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

http://www.kathimerini.gr/905704/article/epikairothta/ellada/tesseris-nekroi-mia-traymatias-apo-th-syntrivh-elikopteroy-sto-sarantaporo

~~~~~~~~~~~~

  ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ - ΝΕΤ 

Εν καιρώ ειρήνης είναι πρωτάκουστο να πέφτουν έτσι τα ελικόπτερα και να χάνονται τέσσερις άνθρωποι!!! Δεν θέλουμε να σκεφτούμε, τι μπορεί να συμβεί σε μια ενδεχόμενη πολεμική σύρραξη....
Κατά τ' άλλα για τον υπουργό ΥΕΘΑ είμαστε ετοιμοπόλεμοι με κακό-συντηρημένα και παμπάλαια πτητικά μέσα από την εποχή του Βιετνάμ!!!

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

FRAPORT: Τους δανείσαμε, τους εγγυηθήκαμε και επιστροφή χρημάτων ...και σήμερα τους παραχωρούμε τα 14 αεροδρόμια...

FRAPORT: Τους δανείσαμε, τους εγγυηθήκαμε και επιστροφή χρημάτων ...και σήμερα τους παραχωρούμε τα 14 αεροδρόμια...
 Παρ όλη τη δανειοδότηση και από Ελληνικές τράπεζες η Fraport απαιτούσε και εγγύηση επιστροφής χρημάτων ... Και επειδή αυτό δεν συνηθίζεται, επιστρατεύτηκε ένας παλιός νόμος του 1953, υπεγράφησαν οι εγγυήσεις επιστροφής των χτημάτων που .. τους δανείσαμε και σήμερα η FRAPORT θα μας κάνει τη χάρη να παραλάβει τα 14 αεροδρόμια, εν μέσω θριαμβευτικών σχολίων όλων όσων αγάπησαν τα μνημόνια περισσότερο από το λαό αυτής της χώρα...
- Δυο χρόνια αναμονής - από τότε που κέρδισε η Γερμανική εταιρεία τον διαγωνισμό - φαίνεται ότι άξιζαν ... τουλάχιστον για την αγαπημένη εταιρεία του Β.Σόιμπλε. 
Μεγάλη Τρίτη, «Αι μωραί παρθέναι» και το τροπάριο της Κασσιανής .


~~~
   Δείτε ακόμα:   
>| "Μόνο σε περίπτωση πολέμου και με αποζημίωση"! Βασιλικό διάταγμα του 1953 ενεργοποίησε η κυβέρνηση για να παραδώσει τα αεροδρόμια στη Fraport (από τον Αγώνα της Κρήτης)
-http://agonaskritis.gr/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B…/
>| 80 αστυνομικοί δεν τους άφησαν να ντύσουν στα μαύρα τον Δασκαλογιάννη στο αεροδρόμιο Χανίων. Θα τον ντύσουν στην Πλατεία Κοτζάμπαση (από τον Αγώνα της Κρήτης)
http://agonaskritis.gr/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%…/

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η αποτυχία της Ευρωζώνης. Προτάσεις οικονομικής πολιτικής για την ανάκαμψη της Ελλάδας

Το πληρες κειμενο της μελετης- προτασης του ΕΔΕΚΟΠ (EReNSEP) για τη μεταβαση στο εθνικο νομισμα, που παρουσιαστηκε τον φλεβαρη στην Αθηνα και πριν λες μερες στην Πατρα ..... Μπορει να δεχτει συγκεκριμενη κριτικη, αλλα δεν μπορει κανεις να ισχυριστει οτι δεν υπαρχει πληρης μελετη με αναλυση και προτασεις....


των Κώστα  Λαπαβίτσα  και Θεόδωρου Μαριόλη  με τον Κωνσταντίνο Γαβριηλίδη
Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ
~~~~~~~~~~
Ευχαριστίες οφείλονται πρωτίστως στους Εβίτα Νόλκα, Γεωργία Βαλωμένου, Μιχάλη Χιωτίνη, Μάρτζυ Μπασλή, Diane Shugart και Θωμά Γερούκη, χωρίς την ανιδιοτελή εθελοντική εργασία των οποίων αυτή η μελέτη θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Ευχαριστίες οφείλονται επίσης σε πολλούς που έχουν διαβάσει ή συζητήσει τμήματα της έρευνας. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα τον Ιωάννη Θεοδοσίου, τον Ernesto Screpanti και τον Cédric Durand για την ανάγνωση και το σχολιασμό της τελικής μορφής της μελέτης, την Άννα Κόκκαλη για την επιμέλεια του ελληνικού κειμένου και τέλος το Daniel Munevar και το Γιώργο Διαγουρτά για την εξαιρετική ερευνητική υποστήριξη που παρείχαν. Περιττό να ειπωθεί ότι η ευθύνη για την τελική μορφή ανήκει στους συγγραφείς
~~~~~~~~~~


Η τρέχουσα κατάσταση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) είναι εύθραυστη και το μέλλον της παραμένει επισφαλές. Με ιστορικούς όρους η ΟΝΕ είναι μια αποτυχία. Οι πολιτικές που αναπτύχθηκαν για την αντιμετώπιση της κρίσης της ΟΝΕ, έχουν υπονομεύσει και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.). 
2. Η Ευρώπη θα πρέπει να απαλλαγεί από το νομισματικό ζουρλομανδύα της ΟΝΕ. Χρειάζεται μια συνολική αλλαγή πολιτικής, για να άρει τους περιορισμούς στη συνολική ζήτηση που επιβάλλει η ΟΝΕ, και να επιτρέψει τη δημιουργία εξωτερικών πλεονασμάτων. Σε αυτή τη βάση, η Ευρώπη θα πρέπει να υιοθετήσει μακροπρόθεσμες πολιτικές για την ενίσχυση της ανάπτυξης της παραγωγικότητας, της απασχόλησης και του εισοδήματος. Μια τέτοια ριζική ανασυγκρότηση πολιτικής απαιτεί, τουλάχιστον, τη σύγκρουση με τις υφιστάμενες οδηγίες της ΕΕ, στον τομέα των επενδύσεων και του εμπορίου. 
3. Η Γερμανία έχει αναδειχθεί ως η κυρίαρχη δύναμη της ΟΝΕ, διαμορφώνοντας τις πολιτικές και τις προοπτικές της ΕΕ. Η υπεροχή της δεν έχει βασιστεί στο αντίστοιχο μέγεθος της οικονομίας της ή στην υποτιθέμενη αποτελεσματικότητά της. Αντίθετα, βασίστηκε στην επίμονη εγχώρια συγκράτηση των μισθών, τη διατήρηση του πληθωρισμού σε χαμηλά επίπεδα και την απόκτηση ενός τεράστιου ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος για τους Γερμανούς εξαγωγείς, εντός της ΟΝΕ. Το αποτέλεσμα ήταν, τη δεκαετία του 2000, τα τεράστια πλεονάσματα στο γερμανικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ενώ άλλες χώρες, κυρίως στην εσωτερική περιφέρεια της ΟΝΕ, σημείωσαν τεράστια ελλείμματα. 
4. Εν ολίγοις, η Γερμανία ακολούθησε μια ιδιόμορφη πολιτική «νεομερκαντιλισμού» που ευνόησε τα συμφέροντα των μεγάλων Γερμανών εξαγωγέων, σε βάρος των Γερμανών μισθωτών και του γερμανικού λαού γενικότερα. Την δεκαετία του 2010, η κύρια πηγή των γερμανικών εξωτερικών πλεονασμάτων μετατοπίστηκε εκτός της ΟΝΕ, αλλά η εσωτερική της πολιτική παρέμεινε βασικά η ίδια. Η γερμανική εσωτερική πολιτική και η σχέση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας είναι οι κύριες αδυναμίες της ΟΝΕ, γεγονός που επιδεινώνει τις αδυναμίες στην «αρχιτεκτονική» της νομισματικής ένωσης. 
5. Τα εξωτερικά ελλείμματα εντός της ΟΝΕ χρηματοδοτήθηκαν, μέσω πιστωτικών ροών, από πλεονασματικές σε ελλειμματικές χώρες με διάφορες μορφές: από ιδιώτες δανειστές προς το κράτος, από τράπεζες προς το κράτος, από τράπεζες προς άλλες τράπεζες, από ιδιώτες δανειστές προς τράπεζες. Οι μεμονωμένες αποφάσεις δανειοδότησης συνδέθηκαν με μια σειρά από κίνητρα και υποχρεώσεις, που δεν είχαν απαραίτητα σχέση με το εξωτερικό έλλειμμα. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η χρηματοδότηση του ελλείμματος. 
6. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα ονομαστικά επιτόκια συνέκλιναν με ταχείς ρυθμούς, και οδήγησαν σε σημαντική πτώση των πραγματικών επιτοκίων στις χώρες της περιφέρειας, προκαλώντας ταχεία πιστωτική επέκταση. Ωστόσο, τα πραγματικά επιτόκια στην περιφέρεια παρέμειναν χαμηλότερα από ό, τι στον πυρήνα, δεδομένου ότι το ποσοστό του πληθωρισμού ήταν υψηλότερο στην περιφέρεια. Η εγχώρια πιστωτική επέκταση στην περιφέρεια ωθούνταν κυρίως από τις εγχώριες τράπεζες, που εκμεταλλεύτηκαν την εύκολη ρευστότητα την οποία παρείχε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, παρά από τις εισροές ξένων χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων. 
7. Οι εξωτερικές πιστωτικές ροές και η εγχώρια πιστωτική επέκταση οδήγησε σε τεράστια συσσώρευση χρέους, στις χώρες της περιφέρειας. Η σύνθεση του εξωτερικού και εσωτερικού χρέους διέφεραν σημαντικά μεταξύ των κρατών-μελών, όπως διέφερε και η κατανομή του χρέους μεταξύ ιδιωτών και δημοσίων κατόχων. Ωστόσο, η γενική μορφή συσσώρευσης 5 του χρέους παρουσίαζε σημαντικές ομοιότητες. 
Η αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους, το 2010, αποτέλεσε το έναυσμα της κρίσης της Ευρωζώνης, που εμφανίστηκε ως μια αιφνίδια αντιστροφή της ροής ιδιωτικών κεφαλαίων προς τις χώρες της περιφέρειας. 
8. Για την αντιμετώπιση της κρίσης της ΟΝΕ, η ΕΕ επέβαλε σκληρές πολιτικές λιτότητας και περιστολής των μισθών, καθώς και πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης των αγορών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ανάπτυξη. Με τον τρόπο αυτό απέτρεψε τις θεσμικές αλλαγές που πιθανά θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις εσωτερικές αδυναμίες της. Συγκεκριμένα: 
• Υπήρχε εύκολη παροχή ρευστότητας από την ΕΕ προς τις τράπεζες. Τον ρόλο του έκτακτου παρόχου ρευστότητας επωμίστηκε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. 
• Η διαγραφή του χρέους απορρίφθηκε, ειδικά η προοπτική της διαγραφής του κεφαλαίου. Κανένα κράτος στην ΟΝΕ δεν θα αναλάμβανε την ευθύνη για το χρέος κάποιου άλλου. 
• Παρασχέθηκε βοήθεια προς τα κράτη, που είχαν αποκλειστεί από τις διεθνείς χρηματαγορές, μέσω ειδικών μηχανισμών. Σταδιακά, η νομισματική ένωση δημιούργησε ένα μόνιμο θεσμικό πλαίσιο επιφορτισμένο με το έργο αυτό, και ειδικότερα τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητα (ΕΜΣ). 
• Οι οφειλέτριες χώρες ήταν υποχρεωμένες να επιτύχουν δημοσιονομική σταθερότητα μέσω της επιβολής λιτότητας, δηλαδή με τη μείωση των δημόσιων δαπανών και την αύξηση των φόρων. 
9. Έτσι, το κόστος της κρίσης μεταφέρθηκε σε μεγάλο βαθμό στις οφειλέτριες χώρες και όχι στους πιστωτές. Επιπλέον, η απώλεια ανταγωνιστικότητας θεωρήθηκε ότι οφείλεται στην έλλειψη εγχώριων «μεταρρυθμίσεων». Συνεπώς, οι πραγματικές θεσμικές αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην ΟΝΕ, από το ξέσπασμα της κρίσης, έχουν επιδεινώσει το ήδη δυσλειτουργικό καθεστώς της: • Η δημοσιονομική πειθαρχία έχει σκληρύνει, καθιστώντας τη λιτότητα κινητήρια αρχή της ΟΝΕ. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης έχει γίνει πιο αυστηρό όπως, επίσης, και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που υιοθετήθηκε το 2012. • Η ανταγωνιστικότητα προβλέπεται ότι θα αυξηθεί, κατά κύριο λόγο μέσω της συγκράτησης των μισθών, την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και την απορρύθμιση των αγορών. Μια νεοφιλελεύθερη αναπτυξιακή ατζέντα συμπληρώνει, έτσι, την κυριαρχία των πολιτικών λιτότητας. • Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας έχει εξελιχθεί σταδιακά σε ένα μηχανισμό για την αντιμετώπιση μελλοντικών κρίσεων δημόσιου χρέους. Ο ΕΜΣ είναι ένα ταμείο το οποίο δεν υπόκειται δε δημοκρατικό έλεγχο και έχει στη διάθεσή του μια «ετοιμοπόλεμη δεξαμενή κεφαλαίων, ένα «οπλοστάσιο» που θα χρησιμοποιεί υπό προϋποθέσεις. 
10. Η αστάθεια του τραπεζικού συστήματος θα αντιμετωπιστεί μέσω μιας Τραπεζικής Ένωσης, που αποτελείται από δύο πυλώνες: τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό (ΕΕM) και τον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης (ΕMΕ) 
• Ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός λειτουργεί υπό την καθοδήγηση της ΕΚΤ, η οποία έχει την δικαιοδοσία να εκτελεί προσομοιώσεις αντοχής (stress tests), βάσει των οποίων μπορεί να επιβάλει απαιτήσεις κεφαλαιακής επάρκειας και αλλαγές στην διοίκηση των τραπεζών. 
6 • Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης έχει δικαιοδοσία σε όλες τις τράπεζες , στο πλαίσιο του ΕΕΜ, και υποτίθεται ότι ασχολείται με την αντιμετώπιση των αφερέγγυων τραπεζών. Κάποια κεφάλαια «διάσωσης» θα συγκεντρώνονταν σταδιακά μέσω τραπεζικών εισφορών, για το σκοπό αυτό. Βραχυπρόθεσμα υπάρχει πρόβλεψη για το «κούρεμα» τραπεζικών ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες, αλλά και των τραπεζικών καταθέσεων σε περίπτωση πτώχευσης των τραπεζών. 
11. Η υποτιθέμενη Τραπεζική Ένωση δεν είναι πραγματική ένωση. Η πραγματική δοκιμασία για τις τράπεζες εμφανίζεται πάντα τη στιγμή της πτώχευσης, και πιο συγκεκριμένα έχει να κάνει με την παροχή κεφαλαίων για την προστασία των καταθέσεων, την κάλυψη κεφαλαίων και την εξάλειψη των μη εξυπηρετούμενων δανείων από τους ισολογισμούς. Ο συνήθης πάροχος των κεφαλαίων αυτών είναι το εθνικό κράτος. Ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης αντιπροσωπεύει έναν αδύναμο συμβιβασμό, δεδομένου ότι δεν έχει υποκαταστήσει το έθνος- κράτος με ένα διακρατικό οργανισμό με επαρκείς εξουσίες. Είναι πολύ πιθανό ο συμβιβασμός αυτός να αποτύχει στην πρώτη σημαντική δοκιμασία. 
12. Εν ολίγοις, η κρίση στην Ευρωζώνη δεν έχει επιλυθεί οριστικά. Στην περιφέρεια της ΟΝΕ έχει καταλαγιάσει μέσω της ύφεσης και της λιτότητας, αλλά το θεμελιώδες πρόβλημα έχει επανεμφανιστεί μεταξύ της Γερμανίας και των χωρών του πυρήνα, δηλαδή της Γαλλίας και της Ιταλίας. Η στασιμότητα έχει εξαπλωθεί στη Γαλλία και την Ιταλία, οι οποίες αδυνατούν να ανταγωνιστούν τη Γερμανία, στο πλαίσιο της ΟΝΕ. 
13. Εναπόκειται στα κράτη-μέλη, ιδίως της περιφέρειας, να αρχίσουν να εξετάζουν στρατηγικές εξόδου για την προστασία των συμφερόντων των εργαζομένων και των εθνικών τους οικονομιών. Εναπόκειται, επίσης, στα κράτη-μέλη του πυρήνα, να εξετάσουν εναλλακτικές λύσεις για την οργάνωση των διεθνών συναλλαγών και των πληρωμών μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, ώστε να αποφευχθεί η επιστροφή σε ανταγωνιστικά έθνη-κράτη. 
14. Η αποτυχία της ΟΝΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την ίδια την ΕΕ, δεδομένου ότι η νομισματική ένωση έχει γίνει σταδιακά η ραχοκοκαλιά της ΕΕ. Το 2017, η ΕΕ βρίσκεται σε διαδικασία παρακμής, γεγονός που σηματοδοτείται και από την απόφαση αποχώρησης της Βρετανίας, το 2016. Η Ευρώπη, χρειάζεται επειγόντως νέες ιδέες και πρωτοβουλίες, που θα έρθουν σε ρήξη με τις αποτυχημένες προσεγγίσεις των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών. 
15. Η Ελλάδα, η οποία έχει πληγεί περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, από την αποτυχία της Ευρωζώνης, προσφέρει ένα χρήσιμο πεδίο μελέτης για τη δομή, το περιεχόμενο και τις λεπτομέρειες της απαιτούμενης αλλαγής πολιτικής, στις χώρες της περιφέρειας της ΟΝΕ. Παρέχει μαθήματα για την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, ακόμη και τη Γαλλία. Κάθε χώρα θα χρειαστεί σίγουρα το δικό της, ειδικά προσαρμοσμένο πρόγραμμα, για να βγει από το τέλμα της Ευρωζώνης, αλλά θα υπάρξουν επίσης κοινά στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν να διαπιστωθούν εξετάζοντας την περίπτωση της Ελλάδας. 
16.Οι κραδασμοί που προκλήθηκαν στην Ελλάδα από την κρίση της Ευρωζώνης είναι ιστορικών διαστάσεων και δεν αντανακλούν απλώς την κυκλική προσαρμογή της οικονομίας. Πάνω απ’ όλα, η σύνθεση του εργατικού δυναμικού άλλαξε δραματικά, λόγω της δημιουργίας τεράστιων στρωμάτων ανέργων αλλά και εργαζομένων με μερική και προσωρινή απασχόληση, καθώς και ενός κύματος μετανάστευσης. Η σπατάλη του υψηλά ειδικευμένου εργατικού δυναμικού είναι πρωτοφανής και μειώνει τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας 
17. Η ελληνική οικονομία πάσχει από μια ακόμα βαθιά αδυναμία, στον τομέα της αποταμίευσης και των επενδύσεων. Η Ελλάδα καταγράφει αρνητικά ποσοστά καθαρής αποταμίευσης, από την ένταξή της στην ΟΝΕ. Η έλλειψη καθαρής εθνικής αποταμίευσης αντισταθμίστηκε από την αύξηση του εξωτερικού δανεισμού, για μια μακρά χρονική περίοδο, μέχρι το 2010. Έτσι, η απώλεια ανταγωνιστικότητας, τη δεκαετία του 2000, και η υποβόσκουσα αδυναμία της 7 ελληνικής καθαρής αποταμίευσης, καλύφτηκαν από τον βαρύ εξωτερικό δανεισμό, γεγονός που διευκόλυνε κάποιες επενδύσεις κατά τη δεκαετία του 2000. 
18. Μόλις ξέσπασε η κρίση το 2010, η Ελλάδα αντιμετώπισε έντονες δυσκολίες πρόσβασης σε ξένα κεφάλαια. Η έλλειψη εξωτερικού δανεισμού εκφράστηκε με μια πρωτοφανή κατάρρευση των επενδύσεων. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος για το σημαντικό βάθος και την επιμονή της ελληνικής κρίσης, καθώς και για τη μακροχρόνια αδυναμία της ελληνικής οικονομίας.
 19. Επιπλέον, η ανάπτυξη της Ελλάδας από την ένταξή της στην ΕΕ, το 1981, στηρίχθηκε σε διεθνή «μη εμπορεύσιμα» αγαθά σε βάρος των «εμπορεύσιμων» αγαθών και υπηρεσιών. Η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας μπορεί να συγκριθεί με τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, μόνο για ορισμένα μη εμπορεύσιμα αγαθά, ιδίως στον τομείς των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, των κατασκευών και του εγχώριου εμπορίου. Μεταξύ των εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών μόνο ο τουρισμός μπορεί να θεωρηθεί αρκετά επιτυχής. Ως εκ τούτου, η χώρα εισήγαγε όλο και μεγαλύτερα ποσοστά προϊόντων υψηλής τεχνολογίας και κατέγραφε χαμηλά ποσοστά στο ενδοτομεακό εμπόριο σε σύγκριση με άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ. 
20. Το αποτέλεσμα ήταν ένα αναπτυξιακό αδιέξοδο: κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών, η Ελλάδα ειδικεύτηκε σε προϊόντα χαμηλής και μέσης τεχνολογίας που βασίζονται σε ανειδίκευτη εργασία. 
Τα προϊόντα αυτά έχουν μια σχετικά χαμηλή συμβολή στην αύξηση της παραγωγικότητας και, ως εκ τούτου, δημιουργούν ένα χαμηλό προσδόκιμο ανάπτυξης της οικονομίας, στο σύνολό της. Η Ελλάδα μπόρεσε να σημειώσει σχετικά ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης μόνο με εξωτερικό δανεισμό, ο οποίος με τη σειρά του περιόρισε την περαιτέρω βελτίωση της παραγωγικότητας και τις δυνατότητες ανάπτυξης. Μετά την ένταξη στην Ευρωζώνη, η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με την κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας, λόγω της συγκράτησης των γερμανικών μισθών, η οποία την οδήγησε σε μια καταστροφική πορεία: το χρέος αυξήθηκε σημαντικά, η ανάπτυξη επιταχύνθηκε και οι υποβόσκουσες αδυναμίες της οικονομίας επιδεινώθηκαν. Όταν ξέσπασε η κρίση στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα καταστράφηκε. 
21. Ιδιαίτερα σημαντική, από την άποψη αυτή, ήταν η βαθιά αδυναμία του ελληνικού βιομηχανικού τομέα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν η εγχώρια ζήτηση αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό, η Ελλάδα αντιμετώπισε ισχυρές «διαρροές» στο εξωτερικό, οι οποίες συνέβαλαν στην αδυναμία του εξωτερικού ισοζυγίου της. Η κύρια πηγή αυτών των διαρροών ήταν ο βιομηχανικός τομέας: η ελληνική βιομηχανία εξαρτάται από τις εισαγωγές, γεγονός που αντικατοπτρίζεται, επίσης, στην αρνητική καθαρή αποταμίευση της χώρας. Συγκεκριμένα, δέκα βιομηχανικά προϊόντα είναι οι πραγματικές «μαύρες τρύπες» της ελληνικής οικονομίας, όσον αφορά τις διαρροές στο εξωτερικό. 
22. Οι στρατηγικές «διάσωσης» μετά το 2010, έλαβαν χώρα στο πλαίσιο σοβαρών διαρθρωτικών αδυναμιών της οικονομίας. Επιπλέον, η Ελλάδα δεν είχε κανέναν έλεγχο επί της νομισματικής πολιτικής και φυσικά καμία συναλλαγματική πολιτική. Η δημοσιονομική και εισοδηματική πολιτική της καθορίστηκαν από τους δανειστές, μέσω της επιβολής αυστηρής λιτότητας. Τέλος, οι δανειστές επέβαλλαν ιδιωτικοποιήσεις, καθώς και την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και άλλων αγορών. Λαμβάνοντας υπόψη τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, οι πολιτικές αυτές παγίδευσαν τη χώρα στο «σιδερένιο κλουβί» της ύφεσης. Αντί να βάλουν την Ελλάδα στο δρόμο της ενάρετης ανάπτυξης, η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση» σε συνδυασμό με τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» κατάφεραν ένα θανάσιμο πλήγμα στην οικονομία, ειδικά στο βιομηχανικό τομέα. 
23. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα ζοφερό μέλλον, αν δεν φύγει από την Ευρωζώνη και δεν υιοθετήσει μια ριζικά διαφορετική πολιτική για την αναδιάρθρωση της οικονομίας της. Για να πετύχει μια βιώσιμη ανάπτυξη η Ελλάδα χρειάζεται μια στοχευμένη εισοδηματική αναδιανομή του εισοδήματος, σε συνδυασμό με ένα πρόγραμμα ενίσχυσης της εγχώριας ζήτησης και περιορισμού των διαρροών στο εξωτερικό. Τα μέτρα αυτά είναι 8 αδύνατο να εφαρμοστούν στο πλαίσιο της ΟΝΕ ή ακόμη και στα πλαίσια των τρεχουσών πολιτικών της ΕΕ. 
24. Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα είναι ένα βραχυπρόθεσμα δύσκολο εγχείρημα. Το γεγονός αυτό έχει επιτρέψει στην ελληνική πολιτική ελίτ να διεξαγάγει μια εκστρατεία υστερίας και φόβου προκειμένου να εξαναγκάσει τον ελληνικό λαό να αποδεχτεί τα προγράμματα «διάσωσης». Ιδίως, μετά τη μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, το καλοκαίρι του 2015, υπήρξε μια ενορχηστρωμένη εκστρατεία προπαγάνδας που ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχει ορατή εναλλακτική λύση. 
25. Σε αυτή τη μελέτη αποδεικνύεται ότι, τα βραχυπρόθεσμα προβλήματα που αναμένεται να προκύψουν από την έξοδο από την Ευρωζώνη είναι διαχειρίσιμα, εφόσον υπάρξει ένας στοιχειώδης σχεδιασμός, προετοιμασία και αποφασιστικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, είναι ζωτικής σημασίας να τονιστεί ότι, οι βραχυπρόθεσμες δυσκολίες δεν είναι ποτέ ένας σοβαρός λόγος, για να αποφευχθεί μια πορεία δράσης με μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη, για την οικονομία και την κοινωνία. 
26. Ένα «σχέδιο» εξόδου δεν είναι -και δεν θα μπορούσε να είναι- ένας πλήρης κατάλογος όλων των πιθανών ενδεχομένων και αποτελεσμάτων, με τη συνοδεία των κατάλληλων πολιτικών μέτρων, όπως συχνά απαιτείται στην Ελλάδα, από όσους υποστηρίζουν τις στρατηγικές διάσωσης. Είναι προφανές ότι είναι αδύνατο να εκπονηθεί ένα τέτοιο σχέδιο, όχι μόνο για την έξοδο από την ΟΝΕ, αλλά και για οποιαδήποτε οικονομική πολιτική. Το κατάλληλο «σχέδιο» περιλαμβάνει την περιγραφή των λογικών βημάτων που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα, με στόχο να ελαχιστοποιηθεί το κόστος της ανάκτησης της νομισματικής κυριαρχίας. Αυτή η μελέτη παρέχει μια απάντηση σε μια σειρά από συγκεκριμένα βήματα. Οι βασικές της παράμετροι είναι γνωστές εδώ και αρκετό καιρό στην Ελλάδα, αλλά οι σχετικές πολιτικές δεν υιοθετήθηκαν λόγω ειδικών συμφερόντων και πολιτικών αμφιταλαντεύσεων.
 27. Οι λεπτομέρειες του κάθε βήματος, ιδιαίτερα εκείνων που έχουν να κάνουν με τη σταθεροποίηση των τραπεζών, τον εφοδιασμό βασικών αγαθών και τη μείωση των κραδασμών στον παραγωγικό τομέα, είναι ζωτικής σημασίας, αλλά εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από το κύριο ζητούμενο, δηλαδή το σχεδιασμό μιας σειράς βημάτων για την έξοδο. Από αυτή την άποψη, σε αυτή τη μελέτη καταδεικνύεται ότι θα υπάρξει πολύ μικρός κίνδυνος υψηλού πληθωρισμού μετά την έξοδο. Καταδεικνύεται, επίσης, ότι η υποτίμηση του νέου νομίσματος θα έχει έντονα ευεργετική επίδραση στις διεθνείς συναλλαγές της Ελλάδας. Τέλος, η στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους και το αίτημα για βαθιά διαγραφή του, θα γλιτώσει ένα σημαντικό όγκο πόρων σε ετήσια βάση, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τη χώρα από τα πολιτικά δεσμά της εξυπηρέτησης του χρέους.
 28. Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι ένα μόνο μέρος της κατάλληλης μεσοπρόθεσμης αναπτυξιακής στρατηγικής για τη χώρα. Η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει μια πολιτική ενίσχυσης της εγχώριας ζήτησης, ενισχύοντας αρχικά τη δημόσια κατανάλωση και τις δημόσιες επενδύσεις. Αποδεικνύεται ότι μια σειρά από υπηρεσίες (και όχι βιομηχανικά προϊόντα) είναι ιδιαίτερα κατάλληλες για το σκοπό αυτό. Αποδεικνύεται, επίσης, ότι υπάρχει ένα ευρύτερο φάσμα γεωργικών και βιομηχανικών πρώτων υλών -αλλά και υπηρεσιών- όπου πρέπει να εστιαστούν αρχικά οι πολιτικές για την ενίσχυση των εξαγωγών και τον περιορισμό των εισαγωγών. 
29. Η τόνωση της ζήτησης, μέσω της δημοσιονομικής δαπάνης, θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί σε πρώτη φάση με την έκδοση χρήματος, αφού αποκατασταθεί η νομισματική κυριαρχία. Ο κίνδυνος πληθωρισμού είναι ελάχιστος. Η ζήτηση θα πρέπει επίσης να ενισχυθεί με την αναπροσαρμογή του φορολογικού συστήματος σε προοδευτικότερη κατεύθυνση και με τη μείωση της υπέρμετρης επιβάρυνσης που προκάλεσαν οι στρατηγικές «διάσωσης». 
30. Στη βάση αυτή, η Ελλάδα θα πρέπει να υιοθετήσει μια βιομηχανική στρατηγική, 9 προκειμένου να αλλάξει τη δομή της οικονομίας της. Έχει αποδειχθεί στη μελέτη αυτή ότι, υπάρχουν διάφοροι τομείς κατάλληλοι για τη βιομηχανική πολιτική, η οποία θα βελτιώσει, επίσης, την καθαρή αποταμίευση της χώρας, βοηθώντας τη να εισέλθει σε έναν ενάρετο κύκλο ανάπτυξης και απασχόλησης. 
Ο γεωργικός τομέας θα πρέπει να συνδεθεί στενά με τη βιομηχανία. 
31. Τέλος, μια χώρα, στην τρομερή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, χρειάζεται να προβεί σε μεταρρυθμίσεις πέραν του άμεσου αναπροσανατολισμού της οικονομικής πολιτικής. Θα πρέπει να πραγματοποιηθούν μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, τη δημόσια διοίκηση και άλλους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης. Η Ελλάδα χρειάζεται μια συνολική επανεξισορρόπηση της κοινωνίας και της πολιτείας προς το συμφέρον της μισθωτής εργασίας, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και των μικρών και μεσαίων αγροτών. 

10 ΜΕΡΟΣ 
I. Η αποτυχία της Ευρωζώνης Στις αρχές του 2010, η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) εισήλθε σε μια περίοδο κρίσης που υπέσκαψε την ύπαρξή της αλλά και την ύπαρξη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αναταραχή αυτή αποτελεί συνέχεια της παγκόσμιας κρίσης του 2007-9 που ξέσπασε αρχικά στο χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ, και η οποία υποχώρησε σταδιακά στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλα μέρη του κόσμου, μετά από αποφασιστικές κρατικές παρεμβάσεις που στόχευσαν, πρώτα και κύρια, στην προστασία των χρηματοπιστωτικών συμφερόντων. Στην Ευρώπη όμως, η κρίση απέκτησε καταστροφικό χαρακτήρα και διάρκεια λόγω της δυσλειτουργικής ΟΝΕ, η οποία εγκρίθηκε από το μεγαλύτερο μέρος της ΕΕ, την 1η Ιανουαρίου 1999. Στο τέλος του 2016 η Ευρωπαϊκή κρίση παραμένει ουσιαστικά ανεπίλυτη. Από τη σύστασή της, η δομή της ΟΝΕ ήταν ανεπαρκής και το μέλλον της επισφαλές. Αποτελεί μια ιστορική αποτυχία και είναι εμφανές πως δεν μπορούν να γίνουν πολλά, σε θεσμικό ή πολιτικό επίπεδο, ώστε να διασωθεί. Ακόμα χειρότερα, η κρίση και οι πολιτικές αντιμετώπισής της έχουν υπονομεύσει την ίδια την ΕΕ. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι, κατά τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου, η Γερμανία αναδείχθηκε ως κυρίαρχη δύναμη στο πλαίσιο της ΟΝΕ, διαμορφώνοντας τις πολιτικές και τις προοπτικές της ΕΕ στο σύνολό της. 
Η υπεροχή της Γερμανίας δεν βασίζεται στο μέγεθος της γερμανικής οικονομίας ή στην υποτιθέμενη αποτελεσματικότητά της. Στο πρώτο μέρος αυτής της μελέτης θα καταδειχθεί ότι η Γερμανία έχει καταφέρει να κυριαρχήσει στα θεσμικά όργανα της ΟΝΕ και της ΕΕ, κυρίως μέσω της αξιοσημείωτης συγκράτησης των εγχώριων μισθών από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, γεγονός που παρείχε στους Γερμανούς εξαγωγείς ένα τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. 
Ο γερμανικός θρίαμβος εντός της Ευρωζώνης, έχει επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό εις βάρος των μισθών των Γερμανών εργατών και άλλων χαμηλόμισθων. Για τον ίδιο λόγο, η υπεροχή της Γερμανίας είναι ιδιαίτερα επισφαλής: βασίζεται περισσότερο στην συμπίεση της εγχώριας ζήτησης και την αύξηση των εξαγωγών, παρά στην δραστική αύξηση της παραγωγικότητας και την τεχνολογική πρόοδο. Επιπλέον, κι αυτό επίσης καταδεικνύεται στην παρούσα μελέτη, η ΕΕ στο σύνολό της και σε μεγάλο βαθμό κατ’ εντολή της Γερμανίας, επέβαλε σκληρές πολιτικές λιτότητας και περιστολής των μισθών καθώς και πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης των αγορών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ανάπτυξη. Με τον τρόπο αυτό απέτρεψε τις θεσμικές αλλαγές που πιθανά θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις εσωτερικές αδυναμίες της. Αντίθετα, οι θεσμικές αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 2010, έγιναν για να σταθεροποιήσουν την γερμανική υπεροχή και να περάσουν το κόστος της αντιμετώπισης της κρίσης κυρίως σε χώρες της περιφέρειας. Οι πολιτικές της ΕΕ έχουν οδηγήσει την Ευρώπη σε μια αδιέξοδη κατάσταση, η οποία απέχει πολύ από την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των χωρών και την ύπαρξη σταθερότητας. 
Η Γερμανία, ως η ισχυρότερη οικονομική δύναμη, διαθέτει εδραιωμένο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και τεράστια εξωτερικά πλεονάσματα, ενώ οι περιφερειακές χώρες, αλλά και χώρες του πυρήνα, δυσκολεύονται να διασφαλίσουν ρυθμούς ανάπτυξης και να αποκτήσουν εξωτερικά πλεονάσματα για να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Η Γερμανική οικονομική ηγεμονία έχει θεμελιωθεί εντός της ΟΝΕ, συμβάλλοντας στην επιδείνωση των εξωτερικών ισοζυγίων των περιφερειακών χωρών, καθώς και στην υπονόμευση των χωρών του πυρήνα. Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση βρίσκεται σε μια πορεία, η οποία υπαγορεύεται από την πολιτική και οικονομική ηγεσία της Γερμανίας στην Ευρώπη. Θα ήταν αυταπάτη να περιμένει κανείς από την ΟΝΕ να αλλάξει την παρούσα κατάσταση εκ των έσω, δεδομένης της φύσης των θεσμικών της οργάνων. 
11 Τόσο για τις χώρες της περιφέρειας όσο και για τις χώρες του πυρήνα απαιτείται μια ριζική αλλαγή πολιτικής που να περιλαμβάνει την άρση του περιορισμού στη συνολική ζήτηση και να επιτρέπει τη δημιουργία εξωτερικών πλεονασμάτων. Σε αυτή τη βάση θα μπορούσαν επίσης να υιοθετηθούν μακροπρόθεσμες πολιτικές για την ενίσχυση της ανάπτυξης της παραγωγικότητας, της απασχόλησης και του εισοδήματος. Ωστόσο, μια τέτοια ριζική πολιτική ανασυγκρότηση είναι αδύνατη στο πλαίσιο της ΟΝΕ και απαιτεί σύγκρουση με τις υφιστάμενες οδηγίες της ΕΕ για τις επενδύσεις και το εμπόριο. Για να αποφευχθεί, επομένως, η αργή και επώδυνη παρακμή, οι χώρες της Ευρώπης θα πρέπει να αναλάβουν δράση με στόχο να απαλλαγούν από το νομισματικό ζουρλομανδύα και την γερμανική ηγεμονία. Θα μπορούσε έτσι να ανοίξει ο δρόμος για την ανάπτυξη και την αλληλεγγύη.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Πως αμείβεται η 25η Μαρτίου στον ιδιωτικό τομέα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ



Η ΓΣΕΕ με ανακοίνωση της ενημερώνει τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία την 25η Μαρτίου ως ημέρα υποχρεωτικής αργίας απαγορεύεται η απασχόληση των εργαζομένων και η λειτουργία των επιχειρήσεων, εκτός από εκείνες που νόμιμα λειτουργούν Κυριακές και αργίες.
Ειδικότερα, φέτος που η 25η Μαρτίου συμπίπτει με ημέρα Σάββατο η ΓΣΕΕ στην ενημέρωση της αναφέρει ότι ισχύει:
α) Για τις επιχειρήσεις που δεν λειτουργούν:
Όσοι εργάζονται με πενθήμερο, αμείβονται με ημερομίσθιο και δεν θα απασχοληθούν το Σάββατο 25 Μαρτίου 2017, θα πρέπει να λάβουν ένα ημερομίσθιο επιπλέον.
Οι εργαζόμενοι που αμείβονται με μισθό και δεν θα απασχοληθούν το Σάββατο 25 Μαρτίου 2017, λόγω συστήματος πενθήμερης εργασίας, δεν δικαιούνται να λάβουν τίποτα πέραν του μηνιαίου μισθού τους.
Επί συστήματος εξαήμερης απασχόλησης, όσοι εργαζόμενοι αμείβονται με ημερομίσθιο και δεν απασχοληθούν στις 25 Μαρτίου 2017, θα λάβουν κανονικά το αναλογούν ημερομίσθιο, (6 ημερομίσθια συνολικά την εβδομάδα) ενώ οι αμειβόμενοι με μισθό δεν δικαιούνται άλλης αμοιβής πέραν του μισθού τους.

β) Για τις επιχειρήσεις που νόμιμα λειτουργούν:
Οι εργαζόμενοι που θα απασχοληθούν δικαιούνται:
αν αμείβονται με ημερομίσθιο, το σύνηθες καταβαλλόμενο ημερομίσθιό τους και προσαύξηση 75% που θα υπολογισθεί στο νόμιμο ωρομίσθιό τους για όσες ώρες απασχοληθούν.
στην περίπτωση που οι εργαζόμενοι αμείβονται με μηνιαίο μισθό:
αν πρόκειται για επιχειρήσεις που αργούν κατά τις Κυριακές και ημέρες αργίας και εκτάκτως θα λειτουργήσουν την 25η Μαρτίου, οφείλεται το 1/25 του συνήθως καταβαλλομένου μισθού τους και επιπλέον προσαύξηση 75% επί του νόμιμου ημερομισθίου για όσες ώρες απασχοληθούν.
αν πρόκειται για επιχειρήσεις που λειτουργούν νόμιμα κατά τις Κυριακές και τις λοιπές απ' το νόμο αργίες, οφείλεται μόνον προσαύξηση 75%, που υπολογίζεται στο 1/25 του νομίμου ημερομισθίου τους για όσες ώρες απασχοληθούν.
Σε περίπτωση που ισχύουν ευνοϊκότεροι όροι (πχ από ΣΣΕ, Κανονισμό Εργασίας, επιχειρησιακή συνήθεια ή έθιμο) ως προς τις προσαυξήσεις της αμοιβής για την εργασία σε ημέρα υποχρεωτικής αργίας ή Κυριακής, αυτοί υπερισχύουν.

Tέλος, η ΓΣΕΕ επισημαίνει στην ανακοίνωση της ότι ο συμψηφισμός ημέρας οφειλόμενης ανάπαυσης (ρεπό), με ημέρα υποχρεωτικής αργίας δεν είναι νόμιμος.
______________
- από το: http://www.ekriti.gr/ellada/pos-ameivetai-i-25i-martioy-ston-idiotiko-tomea#sthash.ItjS9aVR.dpuf

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΜΑΡΑΝΕ....

Μαρία Πάλλα


Χρίστο τό προωθῶ πάραυτα ὄχι συν-χαίροντας ἀλλά  συν-κλαίγοντας 
γιά τό ἀναίσχυντα  ἀπαίδευτο,
ἐξαχρειωμένων πραγμάτων τουτέστιν
ἀθλίων ὑποκειμένων.
ν.κ.
Ὅποιος ἔχει τρόπο νά τό ἀνεβάσει ἤ ἄλλως πῶς νά τό δημοσιεύσει μακάρι νά τό κάμει γνωστό καί σέ ἄλλους. 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ἀγαπητοί φίλοι,
σᾶς στέλνω ἕνα κείμενο ἐπ᾿ ἀφορμῇ τοῦ πρωθυπουργικοῦ "αἰτᾶται", τελευταίου στήν συγκομιδή τῶν πρωθυπουργικῶν "ΠΑΤΑΤΑΙ". Χρίστος

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΜΑΡΑΝΕ
Στήν πρόσφατη ἀγόρευσή του στήν βουλή, ὁ πρωθυπουργός τῆς χώρας χρησιμοποίησε ἀντί τοῦ ὀρθοῦ τύπου «αἰτεῖται» τό ἐξοργιστικό «αἰτᾶται». Ἀλλά ἀκόμα πιό ἐξοργιστική ὑπῆρξε ἡ ἀντίδρασή του στήν διόρθωση τοῦ ὀλισθήματος: «Αυτό σας μάρανε!». Καί εἶναι ἐξοργιστική ἡ ἀντίδραση αὐτή, διότι ἀντί τῆς ταπεινῆς παραδοχῆς τοῦ γλωσσικοῦ ὀλισθήματος ἐπιχειρεῖ νά καθαγιάσῃ τήν κακοποίηση τῆς γλώσσας μας μέ τό λανθάνον ἐπιχείρημα ὅτι ἡ ἔγνοια γιά τήν γλῶσσα μας δέν εἶναι καί τόσο σημαντικό πρᾶγμα ὅσο π.χ. τά χρέη τοῦ Ἐθνικοῦ Κήρυκα Χανίων.
Δέν ἔχω δέ καμμιά ἀμφιβολία ὅτι ἄν γινόταν θέμα γι᾿ αὐτήν τήν θρασεῖα ὑπεράσπιση τῆς ἀμορφωσιᾶς, ἕνα σωρό αὐτόκλητα (σω)τσυράκια τῆς γλωσσολογίας θά ἔσπευδαν νά ξιφουλκήσουν ἐναντίον τῶν ἐπάρατων «ρυθμιστικῶν» διορθωτικῶν παρεμβάσεων καί νά κατακεραυνώσουν ὅσους ὑπεραμύνονται ὄχι μόνο τῆς χρήσης ἀλλά καί τῆς γνώσης τῆς γλώσσας, ἀπαραίτητης προϋπόθεσης γιά τήν ὀρθή της χρήση.
Ἐξηγοῦμαι: Τό ἀρχαῖο ρῆμα «αἰτέομαι > αἰτοῦμαι» ἐνωφθαλμίστηκε στήν νέα ἑλληνική ἀπό τούς ὑπέρ τό δέον κατηγορημένους λογίους τοῦ ἔθνους -ὅπως καί τά ἐπίσης λόγια «παραιτοῦμαι», «ἀπαιτοῦμαι»- πρᾶγμα πού συνιστᾷ μιά καθ᾿ ὅλα εὐλογημένη «ρύθμιση», ἀφορῶσα τό πενῆντα καί παραπάνω τοῖς ἑκατό τοῦ λεξιλογικοῦ πλούτου τῆς γλώσσας μας. Αὐτόν τόν πλοῦτο δέν μποροῦμε νά τόν καταργήσουμε, οὔτε νά τόν προσαρμόσουμε συλλήβδην στά μορφολογικά πρότυπα τῆς «νέας» ἑλληνικῆς, γιατί ἀποτελεῖ πλέον μιά δεύτερή της φύση. Κοντολογίς, δέν μποροῦμε πιά, κατά τό πρότυπο τοῦ νεοελληνικοῦ «ζητάω» νά λέμε καί νά γράφουμε «παραιτᾶται», «ἀπαιτᾶται», ἀλλά ὀφείλουμε νά συμμορφωθοῦμε πρός τίς ἀπαιτήσεις τῆς λόγιας / ἀρχαίας γλωσσικῆς παράδοσης μαθαίνοντας ἐπί τέλους  αὐτό πού δέν ξέρουμε.
Γι᾿ αὐτό ἡ διδασκαλία τῆς ἀρχαίας, μεσαιωνικῆς καί νεώτερης, καθαρεύουσας καί δημοτικῆς, γραμματικῆς καί γραμματειακῆς μας παράδοσης ἀποτελεῖ ὅρο ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιά τήν γλωσσική / πολιτισμική μας ὕπαρξη καί δημιουργία. Βλέπουμε ἐν τούτοις ὅτι ἡ παράδοση αὐτή πλήττεται, καί παλαιότερα, καί στίς μέρες μας ἀπό τούς θιασῶτες ἑνός στενά χρησιμοθηρικοῦ πνεύματος πού τό πρωθυπουργικό «Αυτό σας μάρανε!» ἐκφράζει παραστατικώτατα. Αὐτό λοιπόν μᾶς μάρανε πού καταργήθηκε ὁ θουκυδίδειος «Ἐπιτάφιος»· αὐτό μᾶς μάρανε πού ἐπιχειρήθηκε ὁ ὀβελισμός τῆς «Ἀντιγόνης»· καί βέβαια –καί κυριώτατα- αὐτό μᾶς μάρανε πού ἡ διδασκαλία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ὑπονομεύεται καίρια, ἀφοῦ τό μάθημα δέν ἐξετάζεται, ὁδεύοντας, κατά τό πάγιο ἔθος τῆς ἀνερμάτιστης νεοελληνικῆς κοινωνίας, στά ἀζήτητα.
Ἄς μή γελιώμαστε, ὅμως. Ὅταν θά ἔχουν δημιουργηθῆ τεράστιες στρατιές παιδιῶν ἀμόρφωτων καί ἀνάγωγων, ἀποξενωμένων ἐντελῶς ἀπό τίς ἀξίες τῆς ἀνθρωπιστικῆς παιδείας καί τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τότε καί ἡ διδασκαλία τῆς «Ἀντιγόνης» ἤ τοῦ «Ἐπιταφίου» θά μεταβληθῇ σέ μιά ἀξιοθρήνητη καρικατούρα –τά πρῶτα σημάδια εἶναι ἤδη ἐμφανῆ-, ὁπότε ἡ κατάργησή της θά φαντάζῃ ὡς πράξη αὐτονόητου ρεαλισμοῦ.
Αὐτό τό εὔλογο συμπέρασμα προκύπτει ἀπό τήν διαπίστωση ὅτι τό πνεῦμα τοῦ «αὐτό σᾶς μάρανε», ἡ εὐθεῖα ἐπίθεση κατά τῆς γλωσσικῆς / πολιτισμικῆς μας διαχρονίας εἶναι διάχυτο σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, καί βέβαια στούς κύκλους ὅσων διαχειρίζονται τίς τύχες τῆς παιδείας μας, πολλῶν φιλολόγων / γλωσσολόγων συμπεριλαμβανομένων. Μιά ματιά στά λεγόμενα τοῦ πατέρα τῆς δομικῆς γλωσσολογίας, τοῦ Φ. ντέ Σωσσύρ, πού οἱ ἐγχώριοι ἀναμασητές τῆς ξένης σοφίας τόν ἔχουν γιά Βαγγέλιο, δείχνει ποιό εἶναι τό «θεωρητικό» ὑπόβαθρο ἀπ᾿ τό ὁποῖο πηγάζει ἡ ἀμιγῶς «συγχρονική» ἀντίληψη στήν γλῶσσα, αὐτό τό ἰσοπεδωτικό «μίσος γιά τό παρελθόν» καί ἡ ἀποθέωση τοῦ γλωσσικοῦ «παρόντος»:
«Γι᾿ αὐτό ὁ γλωσσολόγος, πού θέλει νά ἀντιληφθεῖ τήν κατάσταση αὐτή, ὀφείλει νά ἐξαλείψει ἐντελῶς καθετί πού τήν παρήγαγε καί ν᾿ ἀγνοήσει τή διαχρονία. Δέ μπορεῖ νά μπεῖ μέσα στή συνείδηση τῶν ὁμιλούντων παρά μόνο καταργώντας τό παρελθόν. Ἡ παρέμβαση τῆς ἱστορίας δέ μπορεῖ παρά νά κάνει ψεύτικη τήν κρίση του. Θά ἦταν ἀνόητο νά σχεδιάσουμε ἕνα πανόραμα τῶν Ἄλπεων παίρνοντάς το ταυτόχρονα ἀπό πολλές κορυφές τοῦ συγκροτήματος τοῦ Jura· ἕνα πανόραμα πρέπει νά παρθεῖ ἀπό ἕνα μόνο σημεῖο...» (Φ. ντέ Σωσσύρ, Μαθήματα Γενικῆς Γλωσσολογίας, σ. 117, βλ. καί Χ. Δάλκου, Τά ἰδεολογήματα τῆς νέας γλωσσολογίας, σ. 16 κ.ἑ.).
Θά ᾿λεγε κανείς πώς ἡ κατάργηση τοῦ γλωσσικοῦ παρελθόντος, ἀπό τήν παιδεία μιᾶς χώρας πού τό μεγαλύτερο συγκριτικό της πλεονέκτημα εἶναι τό ἀχανές γλωσσικό της παρελθόν, ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος ἀπίστευτης καί βλακώδους πνευματικῆς / πολιτισμικῆς αὐτοκτονίας. Δέν πρόκειται ὅμως γιά βλακεία, πολύ περισσότερο γιά αὐτοκτονία, διότι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, εἴτε τό ξέρουν εἴτε δέν τό ξέρουν, νοιάζονται νά ἀνταποκριθοῦν στίς ἀνάγκες καί τίς ἀπαιτήσεις ὄχι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καί πραγματικότητας, ἀλλά αὐτές τοῦ παγκοσμιοποιούμενου χρηματιστικοῦ κεφαλαίου, πού στήν ἐποχή μας ἔχει ἀμερικανικό πρόσημο.
Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ πρεμούρα τους νά εἰσαγάγουν τήν διδασκαλία τῆς ἀγγλικῆς ἤδη ἀπό τήν β΄ δημοτικοῦ. Ποῦ πῆγαν ἐκεῖνοι οἱ ὑποκριτικοί φόβοι ὅτι θά ὑπάρξῃ γλωσσική σύγχυση στά παιδιά, ἄν διδάσκονταν τά ἀρχαῖα, καί μάλιστα ὄχι στό δημοτικό ἀλλά στό γυμνάσιο; Ἄν πῇς καί γιά τήν πρεμούρα τους νά μήν διορθώνωνται τά λάθη, καί νά μήν ὑπάρχῃ ὁποιαδήποτε γλωσσική «ρύθμιση», πῶς ὀνομάζεται ἡ πρωτοβουλία κάποιων «ἀγνώστων» -ἄχ! αὐτοί οἱ ἄγνωστοι!- νά μετονομάσουν τήν α΄ ἐθνική κατηγορία σέ Super League καί τήν β΄ ἐθνική κατηγορία σέ Football League; Δέν εἶναι αὐτή ἡ παρέμβαση ἐξόχως «ρυθμιστική»; Ἤ μήπως τό γεγονός ὅτι ἡ «ρύθμιση» εἶναι ἀφανής ἤ λαθραία τήν νομιμοποιεῖ; Τά κέντρα φιλοξενίας γιατί ὀνομάζονται hot spots; Θά μοῦ πῆτε τό ἐπέβαλε ἡ τηλεόραση. Καί ἀπό πότε ἕνα ὀλιγάριθμο ἐπιτελεῖο ἐξωνημένων δικαιοῦται νά ἐπιβάλλῃ «ρυθμίσεις», καί δέν δικαιοῦται ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πού (θά ᾿πρεπε νά) εἶναι τό Ὑπουργεῖο Παιδείας;
Καί τί νά πῇ κανείς γιά τούς (ἀμερικανο)antifaσίστες πού πότε μᾶς συνιστοῦν don᾿t call me Greek (σιγά μή σᾶς ἀπονείμουμε τόν τιμητικό τίτλο, ρετάλια τῆς ἀμερικανοκρατίας!) καί πότε μᾶς συμβουλεύουν antifaτικώτατα: support your local (φαίνεται στά «λόκαλ» δέν συμπεριλαμβάνεται καί ἡ γλῶσσα τῶν ἀφελῶν ἰθαγενῶν!). Πρέπει λοιπόν νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι οἱ ποικίλοι ἐγκάθετοι ἤ ἁπλῶς χρήσιμοι ἠλίθιοι τοῦ παγκοσμιοποιούμενου καπιταλισμοῦ μᾶς ἔπιασαν ἀμερικανάκια (ἑλληνιστί «κώτσους») καί μᾶς ὠθοῦν νά ἐγκαταλείψουμε τά πολιτισμικά μας τιμαλφῆ στά ἀζήτητα, νά καταργήσουμε μέ μιά μονοκοντυλιά τό «παρελθόν».
Ὅμως, σήμερα, πού τείνει νά ἀποδειχθῇ περίτρανα ὅτι ἡ «συγχρονία» ἀλληλοδιαπλέκεται ἀξεδιάλυτα μέ τήν «διαχρονία», καί ὅτι ἡ «νεο»ελληνική συντηρεῖ ζωηρότατες μνῆμες ὄχι μόνο τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ἀλλά καί τῆς λεγομένης «προελληνικῆς» (ἤτοι τῆς πρό τοῦ 2.000 π.Χ. ὁμιλουμένης σ᾿ αὐτόν τόν τόπο πρωτοελληνικῆς γλώσσας), ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ μέγιστου πολιτισμικοῦ μας ἀγαθοῦ, τῆς γλώσσας μας, πρέπει νά ἀλλάξῃ ἄρδην. Δέν πρόκειται μόνο γιά τίς ἀμμουδιές τοῦ Ὁμήρου ἀλλά καί γι᾿ αὐτές τῆς πρωτοελληνικῆς «θάλασσας»· δέν πρόκειται μόνο γιά τίς κορυφές τῶν ὁμηρικῶν «ὀρέων» ἀλλά καί γιά τίς κορφές τῶν πρωτοελληνικῶν «βουνῶν».
Τήν ἀντιπαραβολική διερεύνηση «νέας» καί ἀρχαίας, ἀρχαιοελληνικῆς καί πρωτοελληνικῆς γλωσσικῆς παράδοσης, μόνο ἐμεῖς μποροῦμε νά διεκπεραιώσουμε εἰς βάθος, συνεισφέροντας καίρια καί οὐσιαστικά στόν πανανθρώπινο πολιτισμό, ἀρκεῖ νά προσεγγίσουμε καί νά γνωρίσουμε εἰς βάθος καί τίς δύο μορφές τῆς γλώσσας μας, ὑπερβαίνοντας πνευματοκτόνα συμπλέγματα καί μικρόνοες «προοδευτισμούς». Ὑπ᾿ αὐτήν τήν ἔννοια, στήν ἐπιτιμητική τῆς ἔγνοιας μας γιά τήν γλῶσσα ἀποστροφή «Αυτό σας μάρανε!» ἦρθε καιρός νά ἀπαντήσουμε: Ναί, αὐτό μᾶς μάρανε, καί μᾶς μαραίνει, αὐτό πού πιό πολύ θά μᾶς κάνῃ καί ν᾿ ἀνθίσουμε!
Χρίστος Δάλκος, 
φιλόλογος